Bekir Ağırdır
Türkiye’nin geleceği önündeki en ağır zihinsel ve ruhi ambargolardan biri Kürt meselesi. 2024 Ekim’inden bu yana, adına “açılım” ya da “süreç” denilen yeni bir evredeyiz. Yine iddialı sözlerle başladık. Meclis’te komisyon kuruldu. Bu gök kubbe altında Kürt meselesine dair söylenmedik söz kalmamışken, her şey bir kez daha tekrarlandı. Umut, en azından meselenin tanımı ve topluma vaat edilenler konusunda bir ortaklaşma sağlanmasıydı. Ancak 16 aylık toplantılar ve İmralı ziyaretleri ardından partilerin komisyona sundukları önerilerle görüldü ki herkes hâlâ kendi pozisyonuna aşık. Ruhen, zihnen ve politik olarak yerinden kımıldayan yok.
Tüm bunlar konuşulurken, Roboski katliamının 14’üncü yılını geride bıraktık. 28 Aralık 2011’de, Uludere’ye bağlı Roboski köyünde 19’u çocuk 34 yurttaş, kendi uçaklarımızdan atılan bombalarla yaşamını yitirdi. Aradan geçen 14 yılda “Ne oldu, kim sorumluydu, hangi hatalar yapıldı” sorularına hâlâ yanıt verilmedi. Kayda değer bir soruşturma yapılıp yapılmadığını bile bilmiyoruz. Pek çok hayati meselede olduğu gibi, kamuoyuna açıklama yapma gereği de duyulmadı. Roboski anmasında Sezgin Tanrıkulu’nun sözleri meselenin özünü hatırlattı: “Kürt meselesi tam da budur. Roboski’dir. Gerçekleşmeyen adalettir. Yüzleşmedir. Hakikattir.”
