Sevda ÇETİNKAYA
İnsan bir ülkeye neden bağlı kalır?
En kolay cevap: sevgi, aidiyet, gurur.
Carlo Ginzburg ise tek bir cümlede bu kolay ve konforlu cevabı bozuyor:
“İnsanı bir ülkeye bağlayan şey sevgi değil, adına utanabilmesidir.”
Ginzburg’un “utanç bağı” dediği şey, gönüllü bir bağlılık değil, kaçınılamayan bir etik ilişki.
Sevgi seçilebilir, hatta terk edilebilir. Utanç ise insanın peşini bırakmaz.
Çünkü utanç, “bizim adımıza” yapılanlarla kurulan istemsiz bir bağdır.
Bu bakış, utancı bireysel bir ruh hali olmaktan çıkarır. Onu tarihsel ve siyasal bir meseleye dönüştürür.
