Ahmet Faruk Ünsal
Türkiye, yüz yıldır bir türlü rıza temelinde kurgulayamadığı, bundan dolayı da çok ağır beşeri, siyasi ve ekonomik bedeller ödemek zorunda kaldığı Kürtlerle ilişkilerini hale yola koymak üzere Ekim 2024’ten itibaren yeni bir hata girdi.
Girdiği bu yolun, o günlerde dağılacağı belli olan Suriye’nin yeniden inşası aşamasında, oradaki Kürtler’in başlarının çaresine bakmalarının buradaki Kürtler’e yapacağı ilhamı önlemek için olduğu anlaşılıyor. Yani tedbir alıyordu devlet.
Bu itibarla, bu günlerde yaşanan sürecin motivasyonu, Arap baharı etkisiyle dağılacağı öngörülen Suriye devletinde yaşayan Kürtlerin, buradaki Kürtlere ilham vermesini önlemek maksadıyla başlatılan 2013 sürecinin aynısıdır. 2013 ile 2024’ün bir farkı var, o da, 2013’te dağılacağı öngörülen Suriye 11 yıl ayakta kalmayı başarmıştı ama 2024’teki öngörü 2 ay içinde gerçekleşti.
O bakımdan, bu gün yaşananın motivasyonu, 2015’te buzdolabına konulan sürecin motivasyonu ile aynıdır; ne Özallı, ne Demirelli ne de Erbakanlı dönemlerde yaşanan süreçlerin motivasyona benzer. 93 sonrası yaşanan barış süreçleri, en fazla, yenişememenin maliyetine artık katlanmak istememek iken, 2013 ve 2024 süreçleri, bölgesel ve küresel mecburiyetlerin zorlamasıyla beka sorunu olarak kendini dayatan bir duruma çare arama çabasıdır.
2024 sürecini devlet açısından zorunlu kılan bir başka sebep ise, İsrail’in Suriye’de belirleyici hale gelmesinin sonucu olarak nüfuzunu Kuzey Suriye’ye genişletmesine mani olmaktır. Mamafih, bu süreç zarfında, SDG’nin silahsızlandırılmasına dönük dışişleri ve güvenlik bürokrasisinin ezber refleksleri yüzünden Türkiye, İsrail’in işine yarayacak şekilde Kürtleri kendisinden uzaklaştırırken, Öcalan sayesinde bu facia şimdilik önlenmiş görünüyor.
