Tuğçe Tatari
2025’in son yazısı…
Çok kötü bir seneyi geride bıraktık.
O kadar kötüydü ki, şimdi gideni aratmamasından korkarak yenisini bekliyoruz…
Artık hepimiz; daha zorlanarak, daha fazla düşerek, vazgeçme duygusuna daha sık temas ederek, karanlıklara daha uzun süre teslim olarak yaşama tutunmaya çabalıyoruz. Herkesin mücadelesi, alanı farklı görünse de hepimiz aynı havuzda, aynı suyun içinde debeleniyoruz.
Anksiyete ya da kaygı bozuklukları diye adlandırılan psikolojik ‘insanlık hâlleri’ mesela… Bilmem, bu yılı bitirirken anksiyetesiz kişi kaldı mı çevrenizde?
Uzun süren stresler, ani olayların yarattığı travmalar, belirsizlik çağında yaşamak, hayatın kontrolünü kaybetme hissi, baskılar, güvende olmadığını düşünmek, gelecekten korkmak ve en önemlisi de ne yaparsan yap sorunun yakın gelecekte düzeleceği umudu olmayan bu ekonomik çöküş…
“Türkiye’nin birincil derdini seç” derseniz ‘ekonomi’ derim. ’Para sorunumuz’ yerini ilk sıraya ve maalesef uzun süreli sabitlemiş görünüyor.
“Peki gelecekten beklediğin en büyük sorun ne” derseniz de, “Üzerimizde kara bir ihtimal olarak salınan dış müdahale kartı” derim.
Ekonomik çöküş ve savaş üst üste geldiğinde, insanın zihninde canlananlar, evet çok haklısınız ki sadece anksiyete yaratmakla da kalmaz!
Yılın son günü umutlu ve olumlu dileklerde bulunmak âdettendir.
Ben bu sebeple Türkiye’ye ‘barış yılı’ diliyorum. Savaşlardan uzak bir dünya hayalimi, tüm olumsuz gerçeklikler ve olasılıklardan sıyırarak; ona su gibi, hava gibi ihtiyaç duyarak, kutsayarak diliyorum barışı…
Keşke siz de öyle yapsanız.
Türkiye’nin dört bir yanında bu gece 12’yi görenler, tek bir ağızdan -içinden geçirse de bu kez bağırarak- “2026 barışın yılı olsun” dese.
