M.Ender Öndeş
Geçtiğimiz hafta, Hüseyin Salih Durmuş isimli bir yazar, ANF’deki analizinde, “Artık herkes şu gerçeği kabul ederek yoluna devam etmek zorundadır: İkinci Dünya Savaşı’ndan sonra uluslararası hukuk, çok taraflılık ve ittifaklar üzerine kurulan Batı dünyası düzeni fiilen çökmüştür ve Donald Trump bu yapının tabutuna son çiviyi çakmıştır” diye yazdığında değişik tepkiler almıştı. Çünkü yazı, belki de evet, biraz aşırı keskin çizgilerle netice olarak her türlü diplomatik çabanın gereksizliği noktasına kadar varıyor ve açıkça “Kürtler için mesele daha iyi pazarlıklar yapmak değil oyunun kendisini reddetmektir. Bu gerçeklik tek bir ilkeye indirgenebilir: Kendi göbeğimizi kendimiz kesmek zorundayız” diyordu.
Tartışılabilir. Neticede bu, günümüz dünyası üzerine giriş mahiyetinde bir ön çerçeve denemesidir, peşinen reddetmek de doğru değil. Çünkü gerçekten de bir şey netleşiyor artık; sadece Suriye, Kürtler açısından değil, sistemin genel işleyişi açısından nispeten ‘yeni’ sayılabilecek bir tabloyla karşı karşıyayız. Bugünlerde yaygın olan deyimle söylersek, ‘norm yokluğu’ ile karakterize olan bir durumdan, “sıfır kural’la çalışan bir işleyişten söz ediyoruz. Kimi Kürtler “Bize ne bundan” dediler ama Venezuela bunun çok tipik bir örneği ve bugünün işaretiydi. Olayın kendisinden çok yaparken kullanılan dümdüz ve son derece ‘dürüst’ dil önemliydi hatta. Aynı dil kolayca Grönland, Meksika ve başka yerler için de kullanılıyor. Trump’ın Şara ve Suriye’den söz ederken kullandığı “Öylesi bir yerde temiz bir çocuğu göreve getirip bir şeyler başarmasını bekleyemezdiniz” sözleri de bunun en son örneği olarak tarihe geçerken, ister istemez herkesin aklına Roosevelt’nin Nikaragua diktatörü Somoza için söyledikleri geliyor: “Evet, o bir ….. ama bizim ……’muz.” Velhasıl, işler artık böyle yürüyor ve bu arada klasik ‘monşer’ diplomasisinin bütün göstermelik incelikleri terk edilerek herkese ‘köpek’ muamelesi yapan bir vücut dili bilerek tercih ediliyor.
