Yusuf Karadaş
ABD emperyalizmi ve Siyonist İsrail’in İran’a karşı başlattığı savaş, Körfez ülkelerinden Lübnan’a kadar bölge ülkelerini ve İran’ın ‘vekil güçleri’ni çatışmaların içine çeken bir bölgesel savaşa dönüşüyor. Bu gelişmeler daha şimdiden yaşanan savaşın sonuçlarının İran ile sınırlı olmayacağını ortaya koyuyor. Bölgeye yayılan bu savaşla ilgili en çok tartışılan konulardan biri de önemli bir bölgesel güç olan Türkiye’nin pozisyonudur. İran’a yönelik saldırının başladığı gün ABD Başkanı Trump’ın telefonla görüştüğü birkaç liderden biri olan Erdoğan, savaşa dair ilk açıklamasında ABD ve İsrail’i kınarken İran’ın da Körfez ülkelerindeki ABD üslerini hedef almasını “kabul edilemez” ilan etmişti. İktidar ortağı Bahçeli de “kabul edilemez” dediği İran’a yönelik saldırıyı “ABD’nin Siyonizmin tahrikine gelmesi”ne bağlıyor. AKP Sözcüsü Ömer Çelik ve Dışişleri Bakanı Fidan’ın açıklamalarında “saldırıların son bulması” ve “müzakere masasına dönülmesi” çağrıları öne çıkıyor. Erdoğan, AKP Ankara il teşkilatının ‘İftar Programı’nda yaptığı konuşmada bir adım daha öteye giderek ve bir kez daha İsrail’i ima ederek “Kapalı kapılar ardında Türkiye’ye karşı tuzaklar kurulup sinsi hesaplar yapıldığını” söyleyerek 86 milyona iktidarın arkasında kenetlenme (iç cepheyi güçlendirme) çağrısını yaptı. İktidar medyası da “uzmanlar”ıyla Türkiye-İsrail savaşı senaryolarını tartışıyor.
Yaşanan gelişmeler ve yapılan açıklamalar üzerinden Türkiye’nin savaştaki pozisyonunu açıklığa kavuşturmak bakımından iki soruya yanıt vermek gerekiyor:
Birinci olarak; Türkiye, gerçekten savaşta ‘tarafsız’ bir politika mı izliyor?
İkincisi ve daha çok tartışılanı ise, Erdoğan’ın iddia ettiği gibi “kapalı kapılar ardında Türkiye’ye tuzaklar mı kuruluyor?”, başka bir deyişle İran’dan sonra sıra Türkiye’de mi?
