Hakkı Özdal
Erdoğan’ın Malazgirt’teki kın-kılıç sözleri, ‘iç cephe’ argümanını politik söyleminin merkezine yerleştirmesinin de tam bir yıl sonrasına tekabül ediyor. ABD ziyaretinden, Biden’ın resepsiyonuna da katılmadan aceleyle döndüğü Eylül 2024’ten bugüne dek yaşananlar bu ‘iç cephe’ stratejisinin uygulamaları: Sahip olduğu siyasal güç ve destekle orantısız bir yasal-hukuki güç uygulayarak, topluma bir ‘azınlık’ rejimini dayatmak; buna karşı harekete geçmeyi sağlayabilecek tüm mekanizmaları felç etmek; seçme ve seçilme hakkının askıya alınmasına varacak denli gözü karartmak…
İktidarda kalabilmenin neredeyse bir zorunluluğu haline gelmiş bu baskılara karşı değişimi, rejim aktörleri arasındaki olası anlaşmazlıklara havale etme eğiliminin de sürdüğü görülüyor. Olanca açıklığıyla söylemek gerekirse Bahçeli/MHP’nin Erdoğan/AKP’ye sırtını dönmesini gerektirecek herhangi bir koşul yoktur. Ama daha önemlisi rejimin küçük ortağının zaten buna yeltenecek gücü mecali yoktur. Askeri sanayiye yönelik tasfiye operasyonları bunu bir kez daha teyit etti. 100 yıllık cumhuriyetin neredeyse dörtte birini iktidarda geçirmiş Erdoğan’ın kudreti Bahçeli’nin desteğinden değil, ülkenin sermaye yapısına da nüfuz ettiği artık alenen ortada olan ‘devletleşmesinden’ geliyor
