Fatih Polat
Suriye’de HTŞ yönetimiyle SDG arasında varılan mutabakat önemli olsa da, 10 Mart mutabakatının gösterdiği gibi, yaşama geçip geçmeyeceği ya da hangi düzeyde geçeceği sorularına verilecek yanıtlar bundan sonrası için kritik önemde olacak.
SDG Genel Komutanı Mazlum Abdi, “Umduğumuz şeyleri elde ettiğimizi söylersek doğru olmaz, hedeflerimiz bundan daha yüksekti” derken, nedenini şöyle açıkladı: “Halkımıza karşı büyük bir katliam tehdidi vardı. Bunun önüne geçmek için elimizden geleni yaptık. Uluslararası güçlerin bu katliamın önünü alacak pozisyonda olmadığını gördük ve halkımızın haklarını korumak için böyle bir anlaşma yaptık.”
Bu vurguları akılda tutarak, söz konusu mutabakatı mümkün kılan faktörleri şöyle sıralayabiliriz:
– Rojava sınırlarına çekilen Kürt güçlerinin direnişi karşısında, Ankara destekli HTŞ güçlerinin, Aleviler ve Dürzilerden sonra Kürtler için de benzer bir yönelimde ısrar etmesi, Türkiye’yi bir devlet olarak tüm Kürtler nezdinde tamiri belki yüzyıl boyunca mümkün olmayacak bir noktaya iterdi. Rojava sınırlarına çekilen Kürt güçlerini zayıflatarak sisteme entegre etmek Ankara açısından belli ki daha elverişli bir yöntem olarak görüldü.
– Gelinen aşama sadece emperyalist ve bölgesel güçlerin iradeleriyle açıklanamaz. Kürtlerin dört ayrı parçada ve dünyanın pek çok ülkesindeki örgütlü direnci, göz ardı edilmelerini engelleyen bir faktördü.
– Yansıyan kulis bilgilerinden de anladığımız kadarıyla Abdullah Öcalan’ın devreye girmesi, Rojava’daki Kürt siyasi aktörlerinin, özerklikten Kürtlerin çoğunlukta yaşadığı bölgelerin ‘özgünlüğünün’ olabildiğince korunduğu bir noktaya doğru geri çekilmelerini sağlayan faktörlerden biri oldu.
