Özgür Basın emekçilerinin gazeteci Hüseyin Aykol’un cenaze törenine gönderdiği mesajı okuyan Reyhan Hacıoğlu, “Zorlandığımızda dönüp masa başına oturmuş, sade bardağıyla çay içen sana bakacağız. Hayalini kurduğun eşit, özgür ve adil dünyaya seninle yürüyeceğiz. Her zaman seninle olacağız, her zaman bizimle olacaksın. Yolun yolumuzdur, Rêya te rêya me ye” dedi.
HABER MERKEZİ – Yaşamını yitiren gazeteci Özgür Basın’ın devrimci çınarı Hüseyin Aykol için Çankaya Belediyesi Yılmaz Güney Sahnesi’nde cenaze töreni düzenlendi.
Gazeteci Hüseyin Aykol uğurlanıyor l Öcalan: Karanlığa karşı hakikatin sesi oldu
SANA DAİR SÖZ KURMAK ÇOK AĞIR…
Törende Özgür Basın emekçilerinin mesajı gazeteci Reyhan Hacıoğlu tarafından okundu.
Mesajın tamamı şöyle:
“Mamostemiz, Hüseyin Hocamız, tüm sadeliği ve mütevaziliği ile yaşamımıza ortak olan ve öğreten devrimci sosyalist yoldaşımız…
Yaşamın, insan olmanın hakkını verenlerimizin ardından söz kurmak her zaman ağır olur. An gelir; yer ve gök yarılsın diye bağırmak isteriz sesimiz çıkmaz, haykırmak isteriz kelimeler boğazımızda düğümlenir. Bunu en iyi bilenimizsin.
Tüm bu gidenlerimizin yükünü layıkıyla taşıyan sana dair söz kurmak çok ağır gelse de; kelimelerimiz, sesimiz boğazımızda düğümlense de, iznin olursa senin bize öğreten yaşamına layık, birkaç cümle kurmak isteriz: Sana yakışır taşıdığın sosyalist yaşamının, özgür basının yükünün ağırlığına yaraşır birkaç cümle Hüseyin hocamız, mamostemiz, yoldaşımız…
YAŞAMINI GELECEK GÜZEL GÜNLERE ADADIN
70 yıllık biyolojik yaşamını; halkların, ezilenlerin, sömürülenlerin, ötekileştirilenlerin birlikte ve eşit bir şekilde yaşayacağı gelecek güzel günlere adadın…
İşkencehanelerde, hapishanelerin soğuk duvarları arasında dahi, haklarını savunduklarının bir temsilcisi, sesi olarak görevini yerine getirdin…
Dışarı çıktın, bu kez hem dört duvar arasında olanların hem onların uğruna mücadele ettiği ezilenlerin, sömürülenlerin, yok sayılanların sesi oldun. Senin gözlerin her sabah hapishanelerden gelen mektupları taradı, köşen zindanların sesi olarak içeriye de dışarıya da taşıdı en zorlu yerlerde yaşayanların sorunlarını, umutlarını, dirençlerini…
ÖZGÜR BASININ MÜTEVAZI BÜROLARINI AÇTIN, ÇAYI DEMLEDİN
Kalemin bir gün bile tereddüt etmedi gerçekleri dile getirmekten. 24 saatini kolektif yaşamın inşasına, öğrenmeye ve öğretmeye göre planladın.
Sabahın köründe hiç aksatmadan gelip özgür basının mütevazı bürolarını açtın. Çayı demledin, senin bedenine ve yaşamına uyum sağlamış, sadeliğin simgesi olan o küçük bardağınla çayını yudumlarken önce dört duvar arasında olanların mektuplarına baktın, önce onlara dair yazılması gerekenleri sıraladın ve sonra dışarıda olanlara dair…
Bizler, özgür basın emekçileri büroya geldiğimizde senin demlediğin çayın sıcaklığı ile ısınırken, mamosteliğinden devrimciliğinden bir bardak çayı yudumlar gibi yaşamayı, hakikate sadık kalmayı öğrendik…
Dile kolay, Özgür Basın geleneğinin yılmaz bir neferi olarak 37 yıl boyunca her türlü zorluğa ve zorbalığa direndin Hüseyin hocamız. Yol arkadaşların enselerinden vurulurken, tutuklanırken, sürgüne gönderilirken, gazete binalarımız, ofislerimiz havaya uçurulurken de bir an olsun geri durmadın. Tutuklandın yine geri adım atmadın. Onlarca yıllık ceza davalarına rağmen, yoldaşlarının anılarına bağlılığın gereği olarak buraları terk etmeyi düşünmedin.
Yazdığın her satıra yoldaşlarına olan özlemini nakşettiğine, yüreğinin her bir atışıyla onları yad ettiğine şahidiz. Tekrar o özlemi yazılarınla, yüreğinin atımlarıyla gidereceğin anı sabırsızlıkla ve yüreğimizin en derininden gelen dua ile bekledik. Bekledik günlerce. Seninle birlikte mesai yapmış olan yoldaşların olarak bekledik, hakikatin gücünü yaşam tecrübeleriyle öğrettiğin öğrencilerin olarak bekledik. Ama en çok da, o naif kişiliğinle, o yumuşak sesinle, o buğulu gözlerinle her fırsatta gazeteciliğe ilk adımı atan genç, pırıl pırıl ardıllarınla yaşam tecrübelerini paylaşman için bekledik.. Yüzlerini, seslerini tanımadığın halde dört duvar arasında olan yoldaşların için bekledik… Ama olmadı. Özlemini duyduğun Apê Musa’ya, Gurbetelli’ye, Cengiz’e, Ferhat’a, Nazım’a, Nagihan’a, Kalo’ya kavuşmak baskın geldi…
Yaşamın hem hocası hem öğrencisiydin her zaman. En yeni başlayandan öğrenmesini bilirdin ve tabi ki çoğunlukla öğretmesini. “Eleştiriyi yoldaşlarınıza dozunda yapın” derdin. “Bir çiçeği yaşatmak istiyorsanız çok su vermeyin, çok su çürütür çiçeği. Az su da vermeyin o da kurutur çiçeği. Eğer yaşatmak istiyorsanız, ihtiyacı olanı dengeli bir şekilde verin.” Arkadaşlarımızı eleştirirken, dozu kaçırdığımızı hissettiğinde bu çiçek örneğini verirdin Mamostemiz…
RÊYA TE RÊYA ME YE…
Sen bir çiçeğin, bir insanın, bir böceğin nasıl yaşatılması gerektiğini öğrettin bize. En güzel örneklerle…
Sen sadeliği, devrimci ve özgür basın emekçisi olarak nasıl olacağını yaşayarak öğrettin bize…
Hep söylerdin, “Ben 70 özgür basın emekçisinin yükünü taşıyorum. Bu yükün ağırlığıyla hareket ediyorum, işimi yaparken…”
Sen özgür basın şehitlerinin yükünü tereddütsüz bir şekilde layıkıyla taşıdın ve bizlere emanet ettin Mamoste Hüseyin.
Senin taşıdığın bu yük, bu güzel miras şimdi yetiştirdiğin binlerce özgür basın emekçisinin sırtında. Bu taşıdığın yükü miras alırken, şimdi o yükün ağırlığına senin ağırlığını ekliyoruz.
Biliyoruz zor olacak, biliyoruz “senin gibi taşıyabilir miyiz bu yükü” kaygısını hep taşıyacağız ama sana söz; bir Kürt gazeteci olarak mamostemiz, bir Türk gazeteci olarak hocamız ve bir enternasyonalist devrimci olarak yoldaşımız, Hüseyin hocamız! Zorlandığımızda dönüp masa başına oturmuş, sade bardağıyla çay içen sana bakacağız. Hayalini kurduğun eşit, özgür ve adil dünyaya seninle yürüyeceğiz.
Senin sade ama ağırlığını yaşamıyla anlamlandırmış fotoğrafını da 70 yoldaşımızın arasına en değerlilerimizden biri olarak asacağız.
Her zaman seninle olacağız, her zaman bizimle olacaksın…
Yolun yolumuzdur, Rêya te rêya me ye…”
