Mehmet Nuri Özdemir
Mithat Sancar Hoca geçen hafta mecliste yaptığı konuşmanın bir kısmında, barışa yönelik kaygıya, soğuk savaş döneminde ABD ile Rusya arasında imzalanan ve tepkiyle karşılanan nükleer silahsızlanma anlaşması üzerinden kritik bir vurgu yapmıştı. Barışa toplumun neden karşı geldiğini başkana anlatmaya çalışan bir senatör “muhtemelen memleket, barışı da sanki savaş kadar büyük bir tehditmiş gibi yaşıyor.” demiş. Sancar ise “çatışma, nefret, kin ve savaş zihinlere yerleştirildiğinde kolayca dönüştürülemiyor” diye eklemişti.
Yıllardır savaş tırmandığında “nereden çıktı bu savaş” diyen bir toplumsal gerçekliğimiz vardı. Şimdi önüne barışı, az ötesine Kürt meselesini eklemekten, demokrasi ile ilişkisini kurmaktan korktuğumuz bir “süreci” yaşıyoruz. “Barışın neşesi nerede” diye sorup duruyoruz.
Bir toplum, hele ki yıllarca savaşı yaşamış bir toplum nasıl oluyor da barışa ikna olmaz? Tarihimiz kan gölü, içinde yaşadığımız zaman mayın tarlası, gelecek ise belirsiz ve öngörülemezken nasıl oluyor da barışçıl bir iklimde yaşama konusunda kararsızlık yaşayabiliyoruz? Bu durum ne kadar tuhaf görünse de bir o kadar da anlaşılmaya muhtaç.
Daha da tehlikeli olanı söyleyelim: Barışamamaktan kaygılanmayan sosyolojik bir yığın var. Bu kayıtsız yığın, savaş tırmandığında üç yüz metrelik mevziler için üç milyon insanın öldüğü birinci dünya savaşındaki insanları hatırlatıyor.
Evet, Kürtler ve Türkler olarak uzun süre savaştan korkmadık; çünkü başkalarının çocukları bizim adımıza savaşıyordu. Korkmadık, çünkü aşırı kutuplaştık; hakeza bireyselleştik, toplumsal gerçeklik karşısında kayıtsız kaldık ve yabancılaştık.
