Sevda ÇETİNKAYA
Zehra 42 yaşında. Hataylı.
Şimdi iki çocukla birlikte bir konteynerde yaşıyor.
Ev hanımı deniyor ama bu doğru değil.
İki çocuk büyüttü, hasta kayınvalidesine baktı, evi çekip çevirdi. Bunlara meslek denmiyor.
6 Şubat sabahı Zehra uyandı çünkü çocukları bağırdı. Eşi uyanamadı.
Enkazdan çıktığında ilk sorduğu şey “çocuklar nerede” oldu. Sonra eşini sordu.
O gün bazı soruları sormamayı da öğrendi. Ev kelimesini artık daha az kullanıyor.
Aylarca çadırda kaldılar. Sonra konteynere geçtiler.
Konteyner tek oda, çok az alan. Kapıyı kapattığında içerisi sıkışıyor. Açtığında dışarının soğuğu, sıcağı, gürültüsü giriyor.
“Geçici” deniyor ama zaman uzadıkça geçicilik hiç geçmiyor.
